Miasto (1996)
Miasto to historia która urodziła się w trakcie naszej pracy. W punkcie wyjścia
nie było gotowej idei, nie było nawet pytania: co chcesz wyrazić? Krok po kroku
wyłaniała się opowieść o nas samych, jakimi jesteśmy i jakimi moglibyśmy być.
Budując przedstawienie, chcieliśmy przenieść w świat teatru, ruch, słowa,
składające się na życie miasta, na siły, które w nim działają. Miasto to obszar,
na którym spotykają się: teatr i nasza potrzeba stawiania pytań o własne miejsce,
o wartości dominujące w świecie, który nas otacza.
Reżyseria Piotr Borowski
Zespół Gianna Benvenuto, Jolanta Denejko, Zbigniew Kowalski, Agnieszka
Kruszewska, Anna Olejnik, Piotr Piszczatowski, Anna Skorupa
Sponsorzy: Fundacja Kultury, Fundacja im. Stefana Batorego
R e c e n z j e
Nagroda Gazety Wyborczej Recenzenci-jurorzy
'Gazety Wyborczej' przyznają swą
nagrodę dla Studium Teatralnego z Warszawy za spektakl Miasto, za młody głos w
sprawie naszej współczesności. 'Dawno w polskim teatrze nie było młodej grupy,
która zadebiutowała przedstawieniem tak przejmująco mocnym i własnym. Duża
świadomość teatralna i sprawność młodej grupy splotła się w tym spektaklu z
doświadczeniami życiowymi wykonawców. Strzępy oderwanych tekstów tworzą opowieść
o mieście - współczesnym Babilonie, pozbawiającym niewinności, złudzeń
dzieciństwa i indywidualności. Naszym zdaniem, przedstawienie Studium Teatralnego
ma wymiar wypowiedzi pokoleniowej. Jest donośnym głosem w obronie podstawowych
ludzkich wartości i uczuć.'
Człowiek wobec przemocy życia codziennego.
'Żeby rozbrajać przemoc, trzeba
najpierw wywlec na światło dziennie mechanizmy jej działania, spotkać się z nimi
oko w oko. Można robić to tak, jak we współczesnym kinie, gdzie brutalność
sprzedaje się jako towar. Można tak, jak w Studium Teatralnym z ulicy Lubelskiej,
gdzie - niczym w teatrze Antonina Artauda - wierzy się, że okrucieństwo odegrane
na scenie będzie dla doświadczających go widzów oczyszczeniem. Ten drugi sposób
przekonuje mnie znacznie bardziej. Mam wrażenie, że przedsięwzięcie o którym
mowa, jest dziś jednym z nielicznych w Warszawie, gdzie ludzie miasta starają się
rozpoznać samych siebie. Rozpoznać miasto, by móc budować lepsze.'
Paweł Rodak
Życie Warszawy, październik 1997, Polska
Miotłą po scenie
'Na Pradze, trzy kroki od Powszechnego, zdarzył się jeden z
tych cudów, które człowiekowi dodają wiary w teatr. Grupa studentów założyła w
starej kamienicy studio teatralne. Widziałem ich spektakl Miasto i muszę
powiedzieć, że takiej energii i zaangażowania nie widuje się codziennie. Spektakl
odtańczony jakimś dziwnym tańcem na bosaka opowiada o zgiełku miasta i o
człowieku przez miasto odrzuconym.'
Roman Pawłowski
Gazeta Wyborcza (Stołeczna), wrzesień 1997, Polska
Miasto, współczesny mit
'... Ten spektakl brzmi jak muzyka, jak wielogłosowa
pieśń, rapsod czy ballada, której twórcy napiętym od emocji tonem opowiadają o
swoich lękach, własnych marzeniach i utraconych złudzeniach. Czy tylko o swoich?
Dosłyszeć można tutaj echo romantycznego mitu wielkiego miasta jako miejsca
złego, współczesnego Babilonu i piekła zarazem. Zadziwiająca to rzecz, usłyszeć
tak krystalicznie czysty, romantyczny głos w dzisiejszym polskim teatrze.'
Tadeusz Szyłłejko
Gazeta Wyborcza (Warmia i Mazury), maj 1997, Polska
|
