Parsifal (2004)
Wywołaliśmy Parsifala z odmętu średniowiecznej mitologii, nie po to, aby
odtwarzać średniowieczne czasy, ale po to, aby sprowadzić deszcz.
Wywołaliśmy Parsifala, aby nam przyniósł złote naczynie, aby zdjął z nas pancerz
współczesności i sprawdził, co kryje się pod nim dziś, jakie nowoczesne uczucia i
pragnienia.
Wywołaliśmy Parsifala, aby zdjął z nas cierpienie, ból, niewiedzę i strach -
strach przed czasem i miejscem, w którym nam przyszło żyć. Nazwaliśmy to miejsce
Ziemią Jałową. Nazwaliśmy to miejsce miastem. Warszawą, Berlinem, Paryżem,
Moskwą. Suchym miastem, gdzie nie ma miejsca na współczucie, gdzie zabłądziliśmy
w poszukiwaniach.
Nasza praca ma wiele aspektów i warstwa fabularna przedstawienia może się wydać
tylko pretekstem w docieraniu do autentycznej wrażliwości. Dwa lata temu w naszej
pracy pojawiło się pytanie: 'Jakiego człowieka pragniesz zobaczyć w teatrze?'. W
odpowiedzi na nie zaczęliśmy budować przedstawienie Parsifal. Teatr i człowiek.
Sztuka i rzeczywistość. Konfrontowaliśmy ze sobą te dwie płaszczyzny, zderzaliśmy
brutalność z pięknem, subtelność z agresją, obojętność z zaangażowaniem, młodość
z dojrzałością. Zestawiliśmy dwóch bohaterów, dwie skrajne postawy, białe z
czarnym i postawiliśmy ich wobec cierpienia, jakie nosi w sobie Król-Rybak (mit).
Jego ułomność okazała się symptomem naszych czasów. A jego obecność milczącym i
oczekującym od wieków wołaniem o pomoc.
Reżyseria Piotr Borowski
Zespół Marcin Cecko, Monika Dąbrowska, Jolanta Denejko, Zbigniew Kowalski, Anna
Olejnik, Piotr Piszczatowski, Marcin Szymański, Magdalena Tuka, Dawid Żakowski
Asystent reżysera Gianna Benvenuto
Tekst Marcin Cecko
Muzyka Piotr Piszczatowski
Kostiumy Zuza Krajewska Agata Nowicka
Scenografia Dawid Żakowski
Sponsor: Miasto Stołeczne Warszawa
R e c e n z j e
Człowiek, czyli Hamlet
'Studium Teatralne to dziwna przygoda. Przyciąga siłą i
natężeniem ekspresji, szczerością wypowiedzi. Pozwala odkrywać polskie szlaki
teatralne, na których nie ma zbyt wielu wędrowców, wywodzące się od Grotowskiego,
zawijające do Gardzienic. Odsyła do teatru jako przeżycia również
antropologicznego. Pozwala rozprawiać o rytualizacji teatru, a nawet zastanawiać
się nad religijnymi uwarunkowaniami przedstawienia.'
Piotr Gruszczyński
Tygodnik Powszechny, październik 2004, Polska
Hit
'... powaga, z jaką traktują swą pasję, zasługuje na szacunek. Pocierając
tradycję z nowoczesnością, Hamleta z Parsifalem, stworzyli współczesną historię o
poszukiwaniu tożsamości. Parsifal zostaje aktorem, bo wierzy - jak wielu przed
nim - że sztuka jest nie tylko rozrywką, ale też pomaga zrozumieć świat. I jak
wielu nacina się na tym boleśnie.'
Jacek Tomczuk
Wysokie obcasy, sierpień 2004, Polska
|
